هسته اثربخشی هزینه{0}}درج ماشینکاری در تراز بین عملکرد و قیمت آن نهفته است. بیایید ماشینکاری قطعات فولادی رایج را به عنوان مثال در نظر بگیریم:
اقتصادی-درجهای درجه: هر درج فاصله خطی تقریباً 200 متر را پردازش میکند. مناسب برای-تولید آزمایشی دسته ای کوچک.
درجهای متوسط-: 40 درصد افزایش عمر ابزار را ارائه میدهند و میتوانند شرایط برش متناوب را مدیریت کنند.
درجهای انتهایی-بالا: دارای پوششهای ویژهای هستند که راندمان اتلاف گرما را تا ۲۵٪ افزایش میدهند، اگرچه قیمت آنها دو برابر گزینههای استاندارد است.
هزینه واقعی یک درج باید بر اساس هزینه هر قطعه ماشینکاری شده محاسبه شود:
فرکانس جایگزینی: زمان لازم برای تغییر{0}}درج ارزان قیمت دو برابر یک محصول متوسط-می باشد.
کیفیت سطح: تغییرات مکرر ابزار منجر به "علامت اتصال" (خطوط انتقال) روی سطح می شود که نیاز به عملیات پولیش اضافی دارد.
سایش ماشین ابزار: درجهای پایینتر لرزش بیش از حد ایجاد میکنند و سایش و پارگی یاتاقانهای دوک ماشین را تسریع میکنند.
قانون طلایی: بر اساس نیازهای خاص انتخاب کنید
استراتژی های بهینه برای سناریوهای مختلف ماشینکاری:
ماشینکاری خشن: درجهایی را انتخاب کنید که برای نرخ تغذیه بالا طراحی شدهاند و کارایی را بر عمر ابزار اولویت دهید.
ماشینکاری نهایی: از درجهای{0}}با دقت بالا برای جلوگیری از نیاز به دوباره کاری مجدد قالب یا اصلاح استفاده کنید.
سخت-به-مواد ماشین: انتخاب درجهایی با هندسههای تراشههای تخصصی- ضروری است. درج های استاندارد مستعد بریدگی لبه هستند.
